Wprowadzane zmiany mają na celu naprawienie skutków błędów legislacyjnych - stwierdzonych przez Trybunał Konstytucyjny - popełnionych przy uchwalaniu zmian w ustawie o doradztwie podatkowym, stanowiąc jednocześnie powielenie dotychczasowo obowiązujących unormowań.

W dniu 5 grudnia 2007 roku wchodzi w życie ustawa o zmianie ustawy z dnia 5 lipca 1996 roku o doradztwie podatkowym. Bezpośrednim powodem wprowadzanych zmian jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 roku (sygn. akt K 42/05). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził naruszenie procedury legislacyjnej przez Senat, który wprowadzając zmiany do ustawy z dnia 16 grudnia 2004 roku (Dz. U. z 2005 r. Nr 10, poz. 66) w zakresie nowelizującym przepisy art. 2 ust. 1 pkt.2 oraz art. 27 ust. 1 pkt.1 ustawy o doradztwie wykroczył poza materię ustawy uchwalonej przez Sejm.

Trybunał orzekł naruszenie art. 118 ust. 1 jak również art. 121 ust. 2 Konstytucji, polegające między innymi na wprowadzeniu do ustawy nowelizującej, senackich poprawek przekraczających jej zakres przedmiotowy. Zatem konsekwencją stwierdzonych uchybień proceduralnych mogła być tylko utrata mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy. Jednak utrata przez owe przepisy - z chwilą ogłoszenia wspomnianego wyroku w Dzienniku Ustaw - ich mocy obowiązującej, spowodowałaby skutki prawne niekorzystne zarówno dla osób wykonujących zawód doradcy podatkowego, jak i osób korzystających z usług członków tej korporacji. Derogacja art. 1 pkt.1 oraz art. 1 pkt.9 lit. a ustawy nowelizującej z dnia 16 grudnia 2004 roku oznaczałaby bowiem jednoczesną derogację art. 2 ust. 1 pkt.2 i art. 27 ust.1 pkt.1 ustawy o doradcach podatkowych, któremu te pierwsze przepisy nadały nowe brzmienie. Mając na uwadze owe niekorzystne dla obrotu gospodarczego skutki, Trybunał postanowił określić późniejszy termin ich derogacji. Art. 1 pkt.1 i art. 1 pkt.9 lit. a ustawy nowelizującej miały zatem utracić moc obowiązującą sześć miesięcy po ogłoszeniu wyroku w Dzienniku Ustaw, o ile przed upływem tego terminu ustawodawca nie wprowadzi w ich miejsce, w sposób legislacyjnie prawidłowy, nowej regulacji prawnej. Trybunał – co trzeba podkreślić - nie zakwestionował bowiem meritum obu przepisów, lecz jedynie procedurę ich uchwalenia.

W związku z powyższym, omawiana nowelizacja de facto nie wprowadza żadnych zmian do ustawy o doradztwie podatkowym, ale ma jedynie charakter formalny i służy ochronie praw członków korporacji doradców podatkowych. Ma niejako usunąć błędy legislacyjne popełnione przy uchwalaniu wprowadzonych do ustawy o doradztwie podatkowym w 2004 roku zmian. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż gdyby regulacje dotyczące omawianego projektu nie weszły w życie z dniem 5 grudnia 2007 roku – zgodnie z przytoczonym wyżej wyrokiem TK - doradcy podatkowi straciliby z tym dniem prawo do wykonywania czynności polegających na prowadzeniu, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych, a także nie mogliby wykonywać zawodu, uczestnicząc jako osoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny rachunek lub jako uczestnik spółki nie mającej osobowości prawnej.

Konkludując, opisywana nowelizacja zapobiega powstaniu chaosu i niepewności w środowisku doradców podatkowych oraz utrzymuje dotychczasowy stan prawny w zakresie regulowanym przez ustawę o doradztwie podatkowym.

Źródło: Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o doradztwie podatkowym, druk nr 12